نجوایی در درون دارد و به ابرهای پاره پاره می نگرد.

تنها ایستادن، تنها رفتن و تنها مردن

همه این است و همه رسم است.

او رفت. با کوله باری از ستاره و جلبک های کاغذی

بدرود، بدرود ، بدرود . . . .

زنگ تفریح ، سنگ بود و میوه درخت کاج.

ما می دویدیم و میوه درخت کاج . میوه درخت کاج می دوید و ما .

آسمان آبی بود و هوا پاییزی

و کلاغی که بر بلندای درخت غارغاری از سر دلتنگی و بی حوصلگی....

آسمان آبی بود ، دل ما مهتابی

و چه زیبا می رقصید برگ پاییزی نور به هنگام عروج....

آه ، یاد آن ایام چه حالی دارد. من ، دانیال و مصطفی ....